doste man ghamgine be khandehash negah nakonid on vaghean ghamgine be tashvighaye mardom negah naknid on vaghean raazi nist man eshtebah nemikonam ... ye rozi farar kardo raft ta toye ye donyaye dige zendegi kone donyayi ke dost dasht, donyayi ke fekr mikard movafaghiyatesh onjast az adama door shod tanha shod va ghamgin raft ke cheshmash gham nadashte bashe ama man ghamo to cheshmash didam hamishe mibinam rozi ke bod ghamgin bod va ghamgin moond hata ba raftanesh...poshte on cheshmao sokoote hamishegit chiye ke mibinam vali nemitonam be zabon biaram ey kash ba man harf mizad ey kash migoft vali mesle hamiseh sokoot mikone man midonam ke sokoot bolandtarin faryade aalame ama gosham dige taaghate faryadhaye to ro nadare kami ba man harf bezan be man begoo chera ghamgini donbale chi miri vaghti ona chizayi nistan ke to vaghean mikhay farar nakon ey kash migofto farar nemikard in cheshmaye ghambar hameye donyaye mane ey kash range shadio vaghean midid akhe doste man ye ghame bozorg dare ye raaz....doste man ghamgine....doste man......
+ نوشته شده در چهارشنبه دوم اردیبهشت 1388ساعت 23:12 توسط مارال
|
من يک شکلات گذاشتم تو دستش اونم يک شکلات گذاشت تو دستم من بچه بودم اونم بچه بود سرمو بالا کردم سرشو بالا کرد ديد که منو ميشناسه خنديدم گفت دوستيم؟ گفتم دوست دوست گفت تا کجا؟ گفتم دوستي که تا نداره گفت تا مرگ خنديدمو گفتم من که گفتم تا نداره گفت باشه تا پس از مرگ گفتم: نه نه نه نه تا نداره گفت: قبول تا اونجا که همه دوباره زنده ميشن يعني زندگي پس از مرگ باز هم با هم دوستيم؟ تا بهشت تا جهنم تا هر جا که باشه منو تو با هم دوستيم خنديدمو گفتم تو براش تا هر جا که دلت مي خواد يک تا بزار اصلا يک تا بکش از سر اين دنيا تا اون دنيا اما من اصلا براش تا نميزارم نگام کرد نگاش کردم باور نميکرد مي دونستم اون مي خواست حتما دوستيمون يک تا داشته باشه دوستي بدون تا رو نميفهميد !!
گفت بيا برا دوستيمون يک نشونه بذاريم
گفتم باشه تو بذار گفت شکلات باشه؟ گفتم باشه هر بار يک شکلات ميذاشت تو دستم منم يک شکلات ميذاشتم تو دستش باز همديگرو نگاه ميکرديم يعني که دوستيم دوست دوست من تندي شکلاتامو باز ميکردم ميذاشتم تو دهنم تندو تند مي مکيدم ميگفت شکمو تو دوست شکموي مني وشکلاتشو ميگذاشت توي يک صندوقچه کوچولوي قشنگ ميگفتم بخورش ميگفت تموم ميشه مي خوام تموم نشه برا هميشه بمونه صندوقچش پر از شکلات شده بود هيچکدومشو نمي خورد من همشو خورده بودم گفتم اگه يک روز شکلاتاتو مورچه ها بخورن يا کرمها اون وقت چي کار ميکني؟ ميگفت مواظبشون هستم ميگفت مي خوام نگهشون دارم تا موقعي که دوستيم و من شکلاتمو ميذااشتم تو دهنمو مي گفتم نه نه نه نه تا نه دوستي که تا نداره !!
يک سال دو سال چهارسال هفت سال ده سال
بيست سالش شده اون بزرگ شده من هم بزرگ شدم من همه شکلاتامو خوردم اون همه رو نگه داشته اون اومده امشب تا خداحافظي کنه مي خواد بره اون دور دورا ميگه ميرم اما زود برميگردم من که ميدونم اون بر نميگرده يادش رفت به من شکلات بده من که يادم نرفته شکلاتشو دادم تندي بازش کرد گذاشت تو دهنش يکي ديگه گذاشتم تو اون دستش گفتم بيا اين هم آخرين شکلات براي صندوقچه کوچولوت يادش رفته بود يک صندوقچه داره برا شکلاتاش هر دوتا رو خورد خنديدم ميدونستم دوستي اون تا داره اما دوستي من تا نداره مثل هميشه خوب شد همه رو خوردم اما اون هيچ کدوم رو نخورده حالا با يک صندوقچه پر از شکلاتهاي نخورده چي کار ميکنه؟؟؟؟؟؟؟
+ نوشته شده در دوشنبه سی و یکم فروردین 1388ساعت 0:35 توسط مارال
|
اگر می دونستی چقدر دوستت دارم سکوت را فراموش می کردی تمامی ذرات وجودت عشق را فریادمی کرد اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم چشمهایم را می شستی و اشکهایم را با دستان عاشقت به باد می دادی اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم نگاهت را تا ابد بر من می دوختی تا من بر سکوت نگاه تو رازهای یک عشق زمینی را با خود به عرش خداوند ببرم ای کاش می دانستی اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم هرگز قلبم را نمی شکستی گر چه خانه ی شیطان شایسته ی ویرانی است اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم لحظه ای مرا نمی آزردی که این غریبه ی تنها , جز نگاه معصومت پنجره ای و جز عشقت بهانه ای برای زیستن ندارد ای کاش می دانستی اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم همه چیز را فدایم می کردی همه آن چیز ها که یک عمر بخاطرش رنج کشیده ای و سال ها برایش گریسته ای اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم همه آن چیز ها که در بندت کشیده رها می کردی غرورت را ...... قلبت را ...... حرفت را... رازت را... اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم دوستم می داشتی همچون عشق که عاشقانش را دوست می دارد کاش می دانستی که چقدر دوستت دارم و مرا از این عذاب رها می کردی ای کاش تمام اینها را می دانستی.....
تقدیم به تو که بهترینی....
سیب !
تو به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه .
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز
سالها هست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان
غرق این پندارم که چرا
خانه کوچک ما سیب نداشت؟
تقدیم به کسی که هیچ بهانه ای نداشتم تا مانع رفتنش بشم...
+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم فروردین 1388ساعت 15:28 توسط مارال
|